Historia
Początki ruchu turystycznego w regionie Hřensko

Region Szwajcarii Czesko-Saksońskiej, zwłaszcza jego niemiecka część, należy do pierwszych na świecie miejsc, w których zaczęła rozwijać się turystyka. Płaskowyż Bastei (najczęściej odwiedzana formacja w regionie) i zamek warowny Neuraten w Szwajcarii Saksońskiej łączy zbudowany w 1851 roku most należący do pierwszych na świecie budowli przeznaczonych wyłącznie dla ruchu turystycznego.

Pierwsi turyści przyszli do miejscowości Hřensko już w XIX wieku. Przyciągał ich romantyczny krajobraz, który sam w swielką atrakcją. Działalność zarobkowa w ruchu turystycznym jest związana z nazwiskiem Clary-Aldringena (1813-1894). Ród Clary-Aldringen troszczył się jednak głównie o miasto Teplice, będące wówczas centrum posiadłości. Komercyjną działalność turystyczną w okolicy Hřenska rozwinęli inni. W 1826 roku rodzina Thunów wydała pierwszy przewodnik po pięknej okolicy posiadłości w rejonie Děčina. Rudolf Kinský w r. 1832 przebudować drogi, stawiać kładki i mosty – udostępniając w ten sposób region Jetřichovicko. W 1864 roku książęcy adiunkt lasów Ferdinand Náhlík z Rynartic wydał pierwszy przewodnik po części Szwajcarii Czeskiej, należącej do rodu Kinskich.

W latach 30 XIX wieku, ww w odpowiedzi na działalność Thunów rodzina Clary-Aldrigenów dokonała przebudowy dróg z Hřenska do Bramy Pravčickiej. Wspierała też budowę hoteli, pensjonatów i gościńców. W 1881 roku Edmund Clary-Aldringen kazał zbudować okazały hotel na 50 miejsc noclegowych obok Bramy Pravčickiej.

W 1884 roku zostały udostępnione atrakcyjne wąwozy. W Hřensku powstała również firma Gustav Kreibich zajmująca się m.in. sprzedażą kart pocztowych i fotografii Hřenska.

W  1879 roku w Vysokiej Lípie i Hřensku zostały założone grupy towarzystwa górskiego Szwajcarii Czeskiej (Gebirgsverein für die Böhmische Schweiz) na wzór towarzystw alpejskich – grupa hřenska liczyła wówczas 92 członków, a na ich czele stał Anton Clary. Członkowie towarzystwa budowali szlaki, mostki, chałupy i wieże widokowe, stawiali ławki, poręcze, drogowskazy, znaczyli szlaki turystyczne, wydawali druki szkoleniowe, organizowali spotkania i wycieczki.

Wyraźny spadek w ruchu turystycznym na tym terenie pojawił się dopiero w latach 30 XX wieku w wyniku przepisów faszystowskich. Sytuacja poprawiła się w 1964 roku, kiedy to zrekonstruowano szlaki w wąwozach.